ചില മതിഭ്രമ ചിന്തകൾ
കാലൻ കോഴികൾ കൂവിക്കൊണ്ടിരിക്കെ
ഒരുറുക്ക പിച്ചിലെന്ന പോലെ
ഞാൻ നിന്നെ വിശ്വസിക്കില്ല
നിനക്ക് ഹൃദയമില്ലെന്ന്
ഞാനപ്പോളും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു
നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വിയർത്തു
ഒരു നിമിഷം ,പീന്നെ വായിലൂടെ കയ്യിട്ട്
കണ്ണൂകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി
അവൾ അത് പറിച്ചെടുത്തു.
" ഇതാ എന്റെ ഹൃദയം"
ചോരയിൽ കുതിർന്നൊരു ഹൃദയം
എന്റെ കൈകളിൽ പിടഞ്ഞു .
ഞാനത് കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു
വീണ്ടും ഞാൻ പുലമ്പി
നിന്നെ കരളേ എന്നല്ലേ വിളിക്കൽ
എനിക്കിപ്പോളതും സംശയം
വേദന കടിച്ച് പിടിച്ച്
വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ
കൈകൾ കുത്തിയിറക്കി
അവൾ തന്റ്റെ കരൾ പറിച്ചെടുത്തു,
കിതപ്പിനിടയിലും അവൾ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു
ഇനിയെങ്കിലും വിശ്വസിക്കൂക
കരൾ തന്നെയെന്നുറപ്പായ
ഞാൻ വീണ്ടും അലറി
എവിടെ നമ്മൾ ഇത്രകാലം
നിശ്വാസങ്ങൾ കൈമാറിയ
നിന്റെ ശ്വാസ കോശം
വിശ്വസിക്കില്ല നിന്നെ ഞാൻ
ഹൃദയ ശൂന്യയാണു നീയെന്ന്
ഒരുറുക്ക പിച്ചിലെന്ന പോലെ
ഞാനപ്പോളും അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു
നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വിയർത്ത
ദയനീയതയ്ക്കൊടുവിൽ
വായിലൂടെ കയ്യിട്ട്
കണ്ണൂകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിച്ച്
അവൾ ഹൃദയം പറിച്ചെടുത്തു,
ചോരയിൽ കുതിർന്നൊരു ഹൃദയം
എന്റെ കൈകളിൽ പിടഞ്ഞു ,
“ ഇതാ എന്റെ ഹൃദയം “
ഞാനത് അറപ്പോടേ
കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു .
വീണ്ടും ഞാൻ പുലമ്പി
നീയെപ്പോളും പറഞ്ഞ്
പറ്റിക്കുന്ന ആ കരളെവിടെ ?
വേദന കടിച്ച് പിടിച്ച്
വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ
കൈകൾ കുത്തിയിറക്കി
കരൾ പറിച്ചെടുത്ത്
കിതപ്പിനിടയിലുമവൾ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു
“ഇനിയെങ്കിലും വിശ്വസിക്കൂക“
ഞാനതും വലിച്ചെറിഞ്ഞു .
അപ്പോളും ബാക്കിയുള്ള
ചുടു ചോരയൊലിക്കുന്ന
എല്ലിൻ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും
അവളതും വലിച്ചെടുത്ത്
എന്റെ അതൃപ്തിയിലേക്ക് നീട്ടി .
ഭ്രമചിന്തയിൽ നിന്നും മുക്തിനേടി
നിലാവില്ലാത്ത നേർത്ത
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി
ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
.ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ
പൂർണ്ണ വിശാസം,
വരൂ നമുക്കൊരുമിച്ച് ജീവിക്കാം
അപ്പോൾ മാത്രം അവൾ
വിളറി വെളുത്ത മുഖത്തോടെ
ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു
ഇല്ലാ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ
വെറുമൊരു ശവം മാത്രം
ഇനിയുള്ള യാത്രയിൽ
നമുക്കൊരുമിക്കാനാവില്ലാ.
ഇരുട്ടിനെ വകവെയ്ക്കാതെ
വേച്ച് വേച്ച് മെല്ലെ മെല്ലെ
അവൾ മൂടൽ മഞ്ഞിൽ ലയിച്ചു
അപ്പോളും അകെൽ എവിടെയോ
കാലൻ കോഴികൾ കൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു
