ഇന്നലെ

ആരോ ചവിട്ടിയരച്ച
രണ്ട്  കണ്ണുനീർത്തുള്ളീകൾ
കൊളുത്തി പിടിച്ച്
  കോച്ചി വലിയുന്ന
വേദനയിൽ ഇന്നലെ 
വിയർപ്പിൽ  കുതിർന്ന്
വഴിയരുകിൽ
വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു
അപ്പോൾ ,
കടിച്ച് പറിച്ച
ചോരവാർന്ന
ഒരിളം ചുണ്ടുമായി
മൂന്നാലുറുമ്പുകൾ
സാക്ഷിപറയാനും

കൂകിപ്പായും തീവണ്ടി.

 കൂകിപ്പായും തീവണ്ടി.


മനസ്സിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തുന്നുണ്ട്
  വെളുത്ത  നക്ഷത്ര കണ്ണുകളുമായി
കരിപുരണ്ട ജീവിതങ്ങളുടെ
ഓർമ്മകൾ പോലെ
കൂകി പായുന്നൊരു തീവണ്ടി

നെഞ്ചിൻ  നെരിപ്പോടിൽ
  എരിയുന്ന കൽക്കരിയുടെ 
 ജ്വലനവേഗത്തിന്റെ
കച  കച  താളങ്ങൾ

 തിരക്കിട്ടൊരു ചൂളം വിളിച്ച്
ചിരിച്ച്കൊണ്ടവൾ 
.നിർത്താതെ  യാത്ര  തുടരവേ

ഇളകാറ്റിനൊപ്പം  തലയാട്ടി
മെല്ല  താളം പിടിക്കുന്ന
   സ്വർണ്ണ  നെൽക്കതിരുകളും
കരിവണ്ടും കാക്കപ്പൂവും
കൈവീശി    മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന
കരുമാടിചെക്കനും

ജീവന്റെയും മരണത്തിന്റെയും
 സൌഗന്ധിഗങ്ങൾ   തേടി
ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പോയവർക്ക്
 കറുത്ത സുന്ദരിയായിരുന്നവൾ
ഹിഡുംബിയെ  പോലെ .

മദിരാശിയ്ക്ക് പോയ  കുമാരേട്ടൻ,
 ബംഗാളിലേക്ക് സുധാകരൻ,
പിന്നെ പഴനിയിലേക്ക് 
എന്നെയും കൊണ്ട്
അച്ചനും  അമ്മയും  ചോറൂണിനും.

ഡീസലിന്റെ മാസ്മര  വേഗത്തിൽ
 കാഴ്ചയിൽ നിന്നും,മെല്ലെ
 ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മാഞ്ഞ
 കൂകിപ്പായുന്ന തീവണ്ടികൾ

കുതിച്ചുവന്ന വികസനത്തിന്റെ
ഏതോ  വൃദ്ധ  സദനത്തിൽ

 ഓർമ്മകൾ  അയവിറക്കിയവളും
നെൽക്കതിരും വയലും
ഇപ്പോളും കരഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാവാം .

ഓർക്കുക

ഓർക്കുക


അന്നൊരാ  സന്ധ്യയ്ക്ക്
നീയെന്റെ  മാറിലേക്കഗ്നി വർഷിച്ചതും
അന്നത്തിനായ് വന്ന  പാവങ്ങളെ
വൃഥാ നഗരിയിൽ ചുട്ടതും
ഇല്ലാ  മറന്നതല്ലോർക്ക നീ
ആഡ്യത്വമറിയാത്ത  ശത്രുവേ
ഇന്നും തുടരുന്നൊരീ  ക്രൂര ഭീകര
താണ്ടവം നിർത്തുവതില്ലേ
ഭൂമിയോളം ക്ഷെമിച്ചീടിലും നീ
നിന്റെ  കുടിലതയ്ക്കറുതിയേകില്ലേ
ശാന്തിയാൽ ഞാൻ തീർത്ത
മഞ്ഞിൽ മലയിൽ നീ
കോപാഗ്നി  വീഴത്തവേയോർക്ക
ഒരു പ്രളയമായി ഞാൻ വന്നീടുകിൽ
നിന്റെ  ഹുങ്കും  മിടിപ്പും നിലയ്ക്കും

ആടലോടകം...

ഉയർന്ന് പൊങ്ങിയ
കന്നിമൂലയിൽ ചുടലയും
ലിംഗത്തിൽ കിണറും,
അലക്കുകല്ലിനടുത്ത്
എവിടെയോ തൊട്ടാവാടി
പടർപ്പുകൾക്കിടയിൽ
ഇന്നും നീയുണ്ട്,
വിളറിയ ചിരിയുമായി..

ലക്ഷണമൊത്ത പറമ്പിൽ
ഇന്നിന്റെ അവലക്ഷണമായി
എന്നെ പോലെ.
പ്ലാവിലയിൽ പൊതിഞ്
കനലിൽ ചുട്ട് പിഴിഞ
കയ്പുനീർ മുൻപേ
കുടിച്ചത് കൊണ്ടാവാം
എനിയ്ക്കിപ്പോൾ ഒന്നിന്റെയും
കയ്പ്പറിയില്ല.

അജീർണ്ണം ബാധിച്ച
ജീവിത യാത്രയിൽ
നിന്നെ കൂടെ കൂട്ടാൻ
മറന്നുപോയതാവാം,
എങ്കിലും നീ അവിടെ വേണം,
കയ്പുനീർ നൽകി സുഖിപ്പിക്കാൻ.
എനിയ്ക്ക് പകരമായി
എന്റെ മുക്കുറ്റി പൂക്കൾക്കും,
കൊടകപാലയ്ക്കും
പിന്നെ ,എന്റെ അമ്മയ്ക്കും
ഒരു താങ്ങായി.

.................

 ഹിമകണമല്ലിത് കാൺക
  ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന  കണ്ണുനീരെന്നെത്ര
പേരലറിയാർത്ത് വിളിച്ചിട്ടും
ഇളകാത്ത നിർഗുണത്വമേ
 
വ്യാസ മൌന  നിശ്ശബ്ദതേ,
അകർമണ്യതേ  വാഴ്ക
വാഴ്വിലുയരുമഗ്നിയിൽ
വെന്തുരുകാതെയൊളിച്ചീടുക

 വികസന  വിടുവായിൻ
വളർച്ചാ നിരക്കിലഭിരമിച്ചീടുക
വിഷാദ  രോഷ വിലാപങ്ങൾ 
കേട്ടില്ലെന്നും  നടിയ്ക്ക

വരുമൊരു പ്രധിഷേധ
പ്രളയമൊരിക്കലതിൽ
തകർന്നടിഞ്ഞീടാനായ്
ഒരുങ്ങീടുക മറക്കേണ്ട

യോജിപ്പ്

യോജിപ്പ്

അശാന്ത  മൌനമാം
ദിന  രാത്രങ്ങളുടെ
വിഴുപ്പലക്കലുകളുടെ
ഒടുവിലവര്‍  തീരുമാനിച്ചു
  “നമുക്ക് പിരിയാം “ ,

സ്വകാര്യതകളുടെ
നിലയില്ലാ  കഴത്തില്‍
 അവര്‍ ഇരു  ധ്രുവങ്ങാളായി

എങ്കിലും അവരുടെ
  ചിന്ത മുഴുവന്‍ 
മകള ആരെ കൂടെ
കിടത്തും  എന്നായിരുന്നു .

സമര്‍പ്പണം

 സമര്‍പ്പണം

തണുത്ത പച്ചക്കറികളുടെ
ഇനിയും കേടായിട്ടില്ലെന്ന
മരവിപ്പ് വെട്ടി നുറുക്കി

എന്ത് വേണേലും
ചെയ്യൂ എന്ന്
 ഒരല്പം മരവിച്ചിരുന്ന്


 അടുക്കളയില്‍ 
പല  രൂപത്തില്‍ 
തിളച്ചു  മറിഞ്ഞ്

മെല്ലെ വെന്തുരുകി
കണ്ണിര്‍ വറ്റിയൊരല്പം
വെറുതെ വിശ്രമിച്ച്

 ഇടയ്ക്കിടെ ബ്രേക്കിംഗ്  ന്യൂസ്
  തരുന്ന  വിധിയുടെ
ചാനല്‍  തിരഞ്ഞ്


മുറിയുടെ മുക്കിലും മൂലയിലും
അരിച്ച് പെറുക്കി
ഓരോ  ചിന്തയും
തൂത്ത്  വാരി
കഴുകിയെടുത്ത്

 കുളിമുറിയില്‍  കൂട്ടിയിട്ട
അഴുകിയ  തുണിയോടൊപ്പം
നുരഞ്ഞ്  പൊങ്ങി
വെയിലിലൊന്നാറി
കാത്ത്  കാത്തിരുന്ന്

  മണിയൊച്ച  കേട്ടാല്‍
ഓടിച്ചെന്ന് വാതില്‍ തുറക്കണം
  എന്നെ  എടുത്തിട്ടലക്കി
  ഞെക്കി പിഴിയാന്‍